என் பயணம்

அவள்

2010-12-12T12:20:00.000+08:00

அன்று நவராத்திரி. கோவிலுக்குச் சென்றிருந்தேன். பரதனுடன். வழிபாடுகள் எல்லாம் முடிந்தப் பிறகு, வெளியே வரும் போது கோவில் வளாகத்தில், ஒரு யுவதி இரு இளைஞர்களுடன் எதையோ விற்றுக் கொண்டிருந்தாள். பொதுவாக இப்படி விற்கும் பொருட்களில் எதையும் நான் வாங்குவது இல்லை. நடந்து கொண்டே அவர்கள் என்ன விற்கிறார்கள் என்று பார்த்தேன். தீபாவளி வாழ்த்து அட்டைகளை ஒரு இளைஞன் விற்க, காகிதத்தால் செய்யப்பட்ட, சிறு சிறு பூக்களைக் கொண்ட ஒருவகை பூங்கொத்தை அந்த யுவதியும் மற்றொரு இளைஞனும் விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். வாங்கிக்கக் கோரி, அந்தப் பூங்கொத்தை என்னிடம் நீட்டினாள் அந்த யுவதி. புன்னகையுடன் வேண்டாம் என்று சொல்லி நகர்ந்து கொண்டே இருந்தேன். நான் வேண்டாம் என்றவுடன், அவளின் முகம் சுனங்கியது. பெருமூச்சு விட்டாள், ஏமாற்றத்துடன். அவளை கடந்து சென்ற பிறகு, காலணி அணிந்து கொண்டிருக்கும் போதுதான் அவளின் முகத்தையும் உடல் மொழியையும் மீண்டும் கண்ணிருத்தினேன். கண் மற்றும் கைகளின் அசைவிலேயே அதை வாங்கிக்கக் கேட்டாள். எனது மனதும் புத்தியும் ஒருங்கே வேலை செய்தன. வாய் பேசயிலாத யுவதி அவள். ஏறக்குறைய 25 வயது இருக்கும்.

காலணி அணிந்தப் பிறகு மீண்டும் அவள் பக்கம் சென்றேன். அவள் முகம் மலர்ந்தது. தீபாவளி வாழ்த்து அட்டைகள் மீது கவனம் போகவில்லை. அவள் வைத்திருந்த அந்தக் காகிதப் பூங்கொத்தைப் பார்த்தேன். கையால் செய்கைக் காட்டி, விலையைச் சொன்னாள். என்னால் புரிந்துக் கொள்ள இயலவில்லை. அதற்குள் அருகில் நின்ற அந்த இளைஞன் விலையைச் சொன்னான். அவன் சொன்ன விலை கூட சரியாக விளங்கவில்லை அப்பொழுது. தனது கையில் ஒரு பூங்கொத்தை மட்டுமே அவள் வைத்திருந்தாள். என்ன நிறம் என்று கூட பார்க்காமல் அதை எடுத்துக் கொண்டு, இன்னொரு கொத்தை அந்த இளைஞனிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டேன். 10 வெள்ளியை அவளிடம் கொடுத்து மீதியை வைத்துக் கொள்ளச் சொன்னேன். என்னைப் புரியாமல் பார்த்தாள். அருகில் நின்று கொண்டிருந்த அந்த இளைஞன் மீண்டும் விலையைக் கூறினான். ஒரு கொத்து 6 வெள்ளி என்று. ஆக இன்னும் இரண்டு வெள்ளியை எடுத்துக் கொடுத்தேன். அவள் முகத்தில் மகிழ்ச்சி. புன்னகை. நன்றியை அவள் மொழியில் மிகவும் அழகாகச் செய்து காட்டினால். இன்றும் அவளின் நன்றியுடன். நன்றி சொல்லி விடைக்கொடுத்தப் பிறகும், மனம் இல்லாமல் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தேன். சிறு தூரம் நடந்த பிறகு, என்னுடைய முகவரி அட்டையை அவளிடம் கொடுக்கலாமா என்ற எண்ணம் எழுந்தது. எங்கே தவறுதலாக நினைத்துக்கொள்வாளோ என்ற மன பதற்றம் வேறு. நின்ற இடத்தில் இருந்தே அவளைப் பார்த்தேன். என்னுடைய இந்தச் செயல்களை அங்கே நின்று கொண்டிருந்த ஒரு பெண்மணி கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். என்னைப் பார்த்து புன்னகையும் செய்தார்.

மறுநாள் அதே கோவிலுக்குச் சென்றிருந்தோம். வாசலில் தேடினேன். அவள் அங்கு இல்லை. விஜயதசமி அன்று மீண்டும் அதே கோவில். அதே வாசல்படி. இம்முறை...... அவள் நின்று கொண்டிருந்தாள். உள்ளே செல்லும் போது என்னைப் பார்த்துப் புன்னகை செய்தாள். அவள் மீது ஏதோ ஓர் உணர்வு. அவள் உடல் குறை மீது நான் காட்டும் பரிதாபம் அல்ல இந்த உணர்வு, ஆனால் பிரியம். அவளின் இனிமையான முகம் என்னை மிகவும் கவர்ந்திருந்தது. கோவிலில் அமர்ந்துகொண்டிருந்தபோது உள்ளே வந்தாள். அவளுடன் யாரோ ஒரு பெண்மணி. அவளின் அம்மா என்றுதான் நினைக்கிறேன். என்னைப் பார்த்தாள். மீண்டும் புன்னகை. அவள் அம்மா ஏதோ சொல்ல கைகளை அசைத்தவாறு. உணர்ச்சிப் பொங்க பதிலளித்துக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது அவளின் முகத்தை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். வாய் மொழி இன்றி, கேள்விகளும் பதில்களும் அவளின் கண்கள் மற்றும் கைகள் அசைவுகளின் மூலமே பேசப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. மீண்டும் என்னைப் பார்த்து கை அசைத்தாள். புன்னகை செய்தாள். இம்முறை என்னுடைய முகவரி அட்டையைக் கொடுத்து விடலாம் என்று எண்ணி, ஒருவரிடம் பேனா வாங்கி, அதில் என் மின்னஞ்சல் முகவரியை எழுதிவைத்திருந்தேன். கொடுக்கலாம் என்று எண்ணம் இருந்தாலும், தயக்கம் தடுத்துநிறுத்தியது. அவளின் குறையைக் கண்டு நான் பரிதாபப்படுகிறேனோ என்று தவறுதலாக நினைத்துவிட்டால்?

'எதாவது உதவிகள் தேவைப்பட்டால் எனக்கு மின்னஞ்ஞல் அனுப்பங்கள்' என்று சொல்லி, என் முகவரி அட்டையைக் கொடுக்கலாம் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். அப்படியே கொடுத்தாலும் நான் சொல்வது அவளுக்குப் புரியுமா?. அவளின் அம்மா அவளுடன் கைகளின் அசைவுகளாலேயே பேசிக் கொண்டிருந்தார். ஆக அவளுக்குக் கேட்கும் சக்தியும் இல்லை. நான் பேசினால் அவளுக்குக் கேட்கப்போவதும் இல்லை. இப்படியே நான் குழம்பிக் கொண்டிருக்கையில்....... என்னைப் பார்த்துப் புன்னகை செய்து.. கை அசைத்துச் சென்று விட்டாள்.

அவளிடம் வாங்கிய அந்தக் காகிதப் பூங்கொத்தை என் அறையில் உள்ள மேசையின் அருகிலேயே வைத்திருக்கின்றேன். அதைப் பார்க்கும் போதெல்லாம்..... புன்னகை.

இவளின் பெயர் என்ன? என்ன வயது? எங்கே பிறந்தாள்? எப்படி வளர்ந்தாள்? என்ன படித்திருப்பாள்? என்ன வேலை செய்கிறாள்? பிறவியிலேயே பேசவும் கேட்கவும் முடியாதா? இவளின் குடும்பம்? யாரை மணக்கப் போகிறாள்?

ஆனால், ஏதோ ஒரு தருத்தணத்தில் நான் அவளை உணர்ந்தேன். அவளும்.

ஒரு வாய்ப்பு

2010-07-29T12:13:00.000+08:00

நினைத்து பார்க்கின்றேன்.

மீண்டும் ஒரு காலை.... எப்பொழுதும் போல அலுவலகத்திற்குச் செல்லவேண்டும்.

"'ஆ!! நான் தானே இது!!''' இன்றைய நாழிதளில் என்னுடைய புகைப்படம்!!

ஆனால்! ஏன் இது இறப்புச் செய்தியில் உள்ளது???

புரியவில்லையே!

ஒரு நிமிடம்.!!..... சற்று யோசிக்கின்றேன்!! நேற்று இரவு, உறங்கப் போகும் போது, லேசாக நெஞ்சு வலித்தது... அதன் பிறகு நினைவு இல்லை.! நல்ல தூக்கம்!

காலை..... மணி பத்து! எங்கே எனக்கு காப்பி?

அலுவலகத்திற்கு தாமதாகவிட்டது!!! என்னுடைய முதலாளியிடம் நன்றாக
வாங்கிக் கட்டிக்கொள்ளப்போகிறேன்!

"எல்லாம் எங்கே போனார்கள்!??"

"என்னுடைய அறைக்கு வெளியே கூட்டமாக இருக்கின்றது?
சற்று பொருங்கள்... பார்க்கின்றேன்!!

நிறைய ஆட்கள்!... எல்லோரும் அழுகவில்லை.... ஆனால்! ஏன் சில பேர் மட்டும் அழுகிறார்கள்?

என்ன இது? என்னை தரையில் கிடத்தி வைத்திருக்கின்றனர்!!

"நான் இங்கே தானே இருக்கின்றேன்!!" நான் கூச்சலிட்டும், யாருக்கும் கேட்கவில்லையே!

"இதோ இங்கே பாருங்களேன்!! நான் சாகவில்லை!!!

மறுபடியும் என் அறைக்கு போகின்றேன்!

"நான் இறந்து விட்டேனா??

எங்கே என் மனைவி? என் குழந்தை? அம்மா? அப்பா? நண்பர்கள்?

அவர்கள் எல்லாம் வெளியே இருக்கிறார்கள்! ஒருவருக்கொருவர் ஆறுதல் கூறிக்கொள்கிறார்கள்!

என் மனைவி அழுகிறாள்!..... மிகவும் சோகமாக இருக்கிறாள்!!

என்ன நடந்ததது என்று தெரியாமல்.. அவள் அம்மா அழுகிறாள் என்று எனது பெண் குழந்தையும் அழுகிறாள்!

என் குழந்தையிடம் 'நீ எனக்கு உயிர்' என்று சொல்லாமல் நான் எப்படி இறக்க முடியும்?

நான் அவளை நன்றாக வளர்த்தேனா?

உலகத்தில் நீ தான் அழகி... மிகவும் பாசமானவள் என்றும் சொல்லாமல் எப்படி என் மனைவியிடம் இருந்து நான் பிரிவது?

என்னுடைய வளர்ச்சிக்கு நீங்கள் இருவருமே முக்கிய காரணம் என்று என் பெற்றோர்களிடம் சொல்ல வேண்டுமே!!!

என் நண்பர்கள் இல்லை என்றால்... எத்தனையோ தவறுகள் செய்து இருப்பேனே! என் வாழ்நாள் முழுவதும் நல்லது கெட்டதுக்கு என் பக்கம் நின்ற என் நண்பர்களை எப்படி மறப்பது?? நான் செய்த தவறுகளுக்கு மன்னிப்பு கேட்காமல் எப்படி நான் போக முடியும்!?

இதோ! என்னுடைய நண்பன்! மூலையில் நின்றுக் கொண்டு கண் கலங்குகின்றான்!

ஒரு காலத்தில் நெருங்கிய நண்பன்.. சிறு கருத்து வேறுபாடினால்
இருவருமே பிரிந்துவிட்டோம்! அன்று முதல் இருவரின் பயணமும் வேறுபட்டது!

அவன் அருகில் செல்கின்றேன்... கை கொடுத்து மன்னிப்பு கேட்கின்றேன்! "எல்லாவற்றிக்கும் நான் தான் காரணம்.. என்னை மன்னித்துவிடு! நம் இருவரும் எப்போதும் போலவே நல்ல நண்பர்களாக மாறிவிடுவோம்!"

அவனிடம் இருந்து எந்த பதிலும் இல்லை! இன்னும் அதே தலைக்கணத்தில்! நான் மன்னிப்புக் கேட்டும்...................

ஆனால், ஒரு நிமிடம்! அவனால் என்னை பார்த்திருக்க முடியாதே! பிறகு எப்படி நான் கை கொடுத்தது அவனுக்கு தெரியும்!?

ஆக! நான் உண்மையிலேயே இறந்து விட்டேனா!?

என் அருகில் நானே அமர்ந்துக்கொண்டேன்!........... அழுகை!

கடவுளே! தயவு செய்து... இன்னும் சிறிது நாட்கள் எனக்கு கொடு!!

என் மனைவி... அம்மா..அப்பா...குழந்தை... நண்பர்கள்.. இவர்கள் மீது நான்
எவ்வளவு அன்பு வைத்திருக்கின்றேன் என்று தெரிவிக்காமலேயே இறந்து விட்டேனே!

என் மனைவி அறைக்கு வருகிறாள்!! மிகவும்....... மிகவும் அழகாக இருக்கிறாள்!

நீ மிகவும் அழகாக இருக்கிறாய் என்று கூறியும்... அவள் காதில் விழவில்லை!
இதற்கு முன்பும்... 'நீ மிகவும் அழகாக இருக்கிறாய்' என்று நான் கூறியது கிடையாது!!!

இறைவா!!! தயவு செய்து... இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் கொடு!!

அழுகை!............................. அழுகின்றேன்!

என் குழந்தையை கட்டித் தழுவவேண்டும்! ... என் அம்மா சிரிப்பதை பார்க்க வேண்டும்!! என் அப்பாவை பெருமைப் படுத்தவேண்டும்!! என் நண்பர்களுக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும்!

நரகம்!..................................அழுகிறேன்!!

கத்துகின்றேன்!

இறைவா!! இறுதியாக ஒரு வாய்ப்பு கொடு!!!!

திடீரென்று... 'ஏன் தூகத்தில் கத்துகிறீர்கள்?' என் மனைவி கேட்கின்றாள்!
'கெட்ட கனவு ஏதாவது கண்டீர்களா?'

நான் தூக்கத்தில் இருந்தேன்.

நான் கண்டது எல்லாம் கனவு!

என் மனைவி .. என் அருகே!... நான் பேசுவது அவளுக்கு கேட்கின்றது!
வாழ்க்கையின் மிகவும் மகிழ்ச்சியான தருணம்!!!

அவளை இருகக் கட்டிக்கொண்டேன்!

'உலகத்திலேயே நீதான் அழகானவள்! மிகவும் பாசமானவள்!
நீ எனக்கு உயிர்!'

இதை சொன்னவுடன்.. அவள் கண்கள் ஈரமாகின! அவள் முகத்திலோ
இனம் புரியாத புன்னகை!

நன்றி ! மிக்க நன்றி!...........இரண்டாவது வாய்ப்புக்கு மிக்க நன்றி இறைவா!

இப்பொழுதும் காலம் கடந்துவிடவில்லை. அகங்காரத்தை விட்டொழியுங்கள்..
கடந்ததை மறந்துவிடுங்கள்! அன்பை பகிர்ந்துக்கொள்ளுங்கள்...

தோழமையாக இருங்கள்!

எப்பொழுதும் புன்னகையுடன் இருங்கள்! எப்பொழுதும்! இதோ! நமக்காக இன்னும் ஒரு வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டிருக்கின்றது!!

செய்வதை.. முழு மனதுடன் செய்யுங்கள்!

தவற்றை திருத்திக் கொள்வதில் தான் வாழ்க்கை...

-- நண்பர் காந்தி, இந்த செய்தியை மின் அஞ்சல் வழி இன்று காலை (16 July 10) அனுப்பி இருந்தார். நன்றி. படிக்கும் போது ஏதோ சிறிய தடுமாற்றம். ஆங்கிலத்தில் இருந்ததை தமிழில்.

புகைப்படம்

2010-04-12T23:28:00.000+08:00

கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த காலம். 2004-ஆம் ஆண்டில், Broadcasting பயிலவந்த நான், கோலாலம்பூரின் அபÃ¢த வளர்ச்சி கண்டு, மூன்றே நாட்களில் எனது பிறப்பிடமான சுங்கை பட்டாணிக்கு ஓடிவிட்டேன்... தங்கிய மூன்று பகலும் இரு இரவும் மறக்க முடியா அனுபவம்.

ஆடம்பர அடுக்கு மாடியின் பதினைந்தாவது மாடியில் உள்ள வீட்டில் எனக்¦¸ýÚ தனி அறை. இரவு நேரத்தில், அந்தô பதினைந்தாவது மாடியிÄ¢ÕóÐ பார்த்தால்.. கோலாலம்பூர் மாநகரம் வண்ண விளக்குகளால் மின்னும். இதைô பார்த்து ரசித்தேனா என்னவோ தெரியவில்லை, ¬னால் பார்த்து பயந்தேன். இரவு நேரம் முழுவதும் எனக்குò துணையாக இருந்தது வாகனங்களின் இரைச்சல் சத்தம்.

பகலில் எங்கு நடக்கிறேன் என்று தெரியாமல்.... நடந்¾¢ருக்கிறேன். கோலாலம்பூர் வாசிகளின் இயந்திர வாழ்க்கை என்னை ஆச்சரியப்படுத்தியது. ஆனால், 2005-ஆம் ஆண்டில் மீண்டும் அதே கல்லூரியில், அதே படிப்பைô பயில, கோலாலம்பூருக்கு வந்தேன். சற்று நீண்ட முடியுடன், அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு பூடு-வில் இருக்கும் பேருந்து நிலையத்தில் வந்து இறங்கினேன். இம்முறை நண்பன் காளிதாஸ் துணையுடன். ஆரம்ப மற்றும் இடைநிலை பள்ளிகளில் அனுபவித்த வாழ்க்கை, கல்லூரி காலத்தின் போது எனக்குì கிடைக்க வில்லை. :) வாழ்க்கைக்கான பல விஷயங்களைì கற்றுக்கொண்ட காலமும் அதுதான். அந்தî சமயத்தில்தான், நண்பர் ப.அ. சிவத்தின் கவிதை நூல் வெளிÂ£ட்டு விழாவிற்குî செல்ல வாய்ப்பு கிடைத்தது. அப்போது எனக்கும் சிவத்திற்கும் பழக்கம் இல்லை. (தற்போது ஒரே துறையில் வேலை செய்வதால் நல்ல நண்பர்களாக இருக்கிறோம்). நான் தங்கியிருந்த வீட்டில் நண்பன் காளிதாஸின் அண்ணன், யுவா-வும் தங்கியிருந்தார். மன்னிக்கவும். யுவா தங்கியிருந்த வீட்டில்தான் நான் தங்கியிருந்தேன். சுமார் 3 வருடம் எனக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த அந்த வீட்டில்தான் யுவாவைî சந்திந்து, நூல் வெளிÂ£ட்டு விழாவிற்கான அழைப்பிதழை, சிவம் கொடுத்தார்.

நூல் வெளியீட்டு விழாவிற்கு நண்பன் ரமேசும் உடன் வந்திருந்தான். விழாவிற்குò தமிழக எழுத்தாளர் மனுஷ்ய புத்திரன் வருகையளித்திருந்தார். நூல் வெளியீட்டு விழாவிற்கான ச¸Ä காரியங்களும் நடந்து முடிந்த பிறகு... வருகையாளர்களில் சிலர் (சிலர் என்றே ஞாபகம்) எழுத்தாளர் மனுஷ்ய புத்திரனுடன் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நானும் நண்பன் ரமேசும், தயார் செய்யப்பட்டிருந்த உணவு பக்கம் சென்றோம். ரமேசுக்கு எப்படி என்று தெரியவில்லை... காலையில் பசியாராததால் அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த கேசரியின் மேலே மோகமாக இருந்தேன்.

உண்ட பிறகு, நாற்காலியில் அமர்ந்து ரமேசுடன் அளவளாவிக் கொண்டிருந்த போது, யுவா என்னை அழைத்தார். மனுஷ்ய புத்திரனுடன் சேர்ந்து புகைப்படம் எடுத்துì¦¸¡ûÇ சொன்னார். புன்னகை செய்தவாறே.. வேண்டாம் என்று மறுத்தேன். அவர் முகம் சற்று மாறியது. அப்பொழுதும் கூட மனுஷ்ய புத்திரனின் முகத்தை நான் கவனிக்கவில்லை. பொதுவாக எந்த ஒரு விஷயமாகட்டும் ...அதில் முழுமையாக ஈடுபடவில்லை என்றால் அதில் எனக்கு நாட்டம் இருக்காது. அவரின் எந்தவொரு படைப்புகளையும் படிக்காத நான், அவர் அருகே நின்று புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்வதை அசௌகரியமாக நினைத்தேன். நான் புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்ள மறுத்ததிற்கு, யுவா என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை. கல்லூரி காலத்தின் போதும்... யுவா-விடம் உரையாடியது குறைவுதான். அந்தக் காலகட்டத்தில் யுவா மலேசியாவின் இளம் எழுத்தாளராகò திகழ்ந்தார். யுவா வாங்கி, படித்து முடித்த இலக்கியப் புத்தகங்களை மட்டுமே நான் படித்¾¢ருக்கிறேன். மாதம் ஏதாவது ஒரு புத்தகத்தை வாங்கிô படிக்கலாம் என்ற எண்ணம் இருந்தாலும், கையில் பணம் இருக்காது. ஆக, இலக்கியப் படைப்புகளைô புத்தக வடிவிலோ அல்லது சஞ்சிகை வடிவிலோ வாசிக்கத் தொடங்கியதற்குì காரணம் அண்ணன் யுவா. இலக்கியô படைப்புகளைô புதிதாக வாசிக்கò தொடங்கிய காலத்தில், எனக்கு எது எளிதாக உள்வாங்கிக்கொள்ள முடிந்ததோ...அதை மட்டுமே படித்திருக்கிறேன். வாசிக்கத் தொடங்கி... மூன்று அல்லது நான்கு பத்திகளைò தாண்டிய பிறகும் எனக்கு புரியவில்லை என்றால் அந்தப் பதிப்பை படிக்க மாட்டேன். உயிர்மை என்ற ஒரு சஞ்சிகையை யுவா மாதந்தோறும் வாங்குவார். அந்த சஞ்சிகைக்கு மனுஷ்ய புத்திரன்தான் ஆசிரியர் என்பது எனக்குò தெரியாது. கவிதை எழுதுவது இவரின் சிறப்பு.

கல்லூரி படிப்பு முடிந்து, நானும் கோலாலம்பூர் வாசியாக மாறிவிட்டேன். கடந்த இரு ஆண்டுகளாக, இணையம் எனது வாழ்வின் அன்றாடத் தேவையாகி விட்டது. தற்போது செலவு ஏதும் செய்யாமல், உயிர்மை மற்றும் காலச்சுவடு போன்ற மாத சஞ்சிகைகளை இணையம் வாயிலாகவே படித்துக் கொள்கிறேன். அப்பொழுதும் கூட மனுஷ்ய புத்திரன் எனது கண்ணுக்குò தெரியாமலே இருந்து வந்தார். இரண்டு வாரத்திற்கு முன்பு, உயிர்மை சஞ்சிகையை படித்துக் கொண்டிருந்த போது, மனுஷ்ய புத்திரனின் 'எல்லாவற்றிற்கும் பின்னே ஒரு கதை இருக்கும்' என்ற கவிதையைô படித்தேன். படித்து முடித்த மறுகணமே, அந்த நூல் வெளியீட்டு விழாதான் என் நினைவிற்கு வந்தது. யுவாவும் தான். ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, தொலைத்த என்னை மீண்டும் அந்தக் கவிதையில் கண்டு கொண்டேன். மனுஷ்ய புத்திரனால் நடக்க இயலாது. சக்கரவண்டிதான். கவிதையைô படித்து முடித்து அவரின் புகைப்படத்தைô பார்த்த பிறகு.. சுமார் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் கண்ட அதே மனுஷ்ய புத்திரன் எனது நினைவிற்கு வந்தார். எளிதாகக் கிடைத்த எந்த விஷயத்திலும்... நமக்கு அவ்வளவாக ஈடுபாடு இருப்பது இல்லை. அதன் அருமைகளை நாம் புரிந்து கொள்வதும் இல்லை.

என்னைக் கண்டு கொண்ட கவிதை.

அறியத்தான் வேண்டுமா

நீ அதை

புல் தரையின் நடுவே கிடக்கும்

ஒரு கைப்பையைப் பற்றி

ஒரு இடிந்த சுவரில் எழுதப்பட்ட

சூசகமான வாக்கியம் பற்றி

ஒரு இரவிலும் அணைக்கப்படாத

ஒரு குழல் விளக்கினைப் பற்றி

கொடியில் காயும் ஓர் ஆடையின்

ரத்தக் கறை பற்றி

எல்லாவற்றிற்கும் பின்னே

ஒரு கதை இருக்கும்

காரணங்கள் உனக்கு

தெரியத்தான் வேண்டுமா

ஒரு வழிப்போக்கனின் பாதையில்

எங்கிருந்தோ கேட்கும்

தீனமான அழுகுரல்கள் பற்றி

எல்லாக் குளிர்காலங்களிலும்

தவறாமல் ஏற்படும்

மனநோய் பற்றி

கைவிடப்பட்ட ஒரு வீட்டின்

திறந்துகிடக்கும்

எல்லா வாயில்களும் பற்றி

தழும்பும் இரு முலைகளுக்கு நடுவே

பார்க்க நேரும்

ஒரு நீளமான தீக்காய வடு பற்றி

எல்லாவற்றிற்கும் பின்னே

ஒரு கதை இருக்கும்

நீ கண்டுபிடிக்காமல் இருப்பதே

நல்லது

அவர்கள் ஏன்

தங்களைக் குறித்து

அவ்வளவு சிறிய பொய்களைச்

சொல்கிறார்கள் என்பதை

அவர்கள் ஏன்

பேசத் தொடங்கும்போதே

அழத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள் என்பதை

அவர்கள் ஏன்

செய்யாத குற்றங்களுக்குக்கூட

மன்னிப்பு கேட்கிறார்கள் என்பதை

அவர்கள் ஏன்

எந்த நிபந்தனையும் இல்லாமல்

தம்மை ஒப்புக்கொடுத்தார்கள் என்பதை

எல்லாவற்றிற்கும் பின்னே

ஒரு கதை இருக்கும்

நீ

பேச்சுக்கொடுக்காதே

தினமும் டைரி எழுதும்

பழக்கம் உள்ளவர்களோடு

இன்னும் கொஞ்சம் பணம் சேர்ந்ததும்

எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று

நம்புகிறவர்களோடு

தனக்குத் தானே பேசிக்கொண்டு

சாலையைக் கடப்பவர்களோடு

நிராகரிக்கப்பட்ட காதல்களுக்காக

குடிப்பவர்களோடு

எல்லாவற்றிற்கும் பின்னே

ஒரு கதை இருக்கும்

நீ கதைகேட்க

விருப்பம் கொண்டவன் எனில்

பணம் கொடுத்து வரவழைத்த

வேசியிடம் அதைக் கேட்காதே

உதவி நாடி வந்த அதிதியிடம்

அதைக் கேட்காதே

உன்னால் வெற்றிகொள்ளப்பட்டவர்களிடம்

அதைக் கேட்காதே

அவமானங்களை நேர்த்தியாக

மறைத்துக் கொள்பவர்களிடம்

அதைக் கேட்காதே

எல்லாவற்றிற்கும் பின்னே

ஒரு கதை இருக்கும்

நீ கதைகளை அறிந்துதான்

தீரவேண்டுமெனில்

அறிந்துகொள்

வேட்டையாடப்பட்ட

ஒரு சிறுத்தையின் கண்களை

திருட்டுக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட

ஒரு சிறுவனின் கண்களை

ஆழ்ந்த புணர்ச்சியில்

வெறுமையாகும் சாம்பல் கண்களை

புன்னைகையுடன்

உன்னை அணைத்துக்கொள்ளும்

துரோகத்தின் கண்களை

எல்லாவற்றிற்கும் பின்னே

ஒரு கதை இருக்கும்

*** அவரை சந்தித்தும் புகைப்படம் எடுக்காததற்கு... (எல்லாவற்றிற்கும் பின்னே

ஒரு கதை இருக்கும்)

வாழும் கலை

2010-04-07T16:18:00.012+08:00

இதை எழுதுவோம் என்று எண்ணி... 'இதை'-களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்ததே தவிர, ஒன்றும் கூட எழுதப்படவில்லை... அந்தத் தருணத்தில் எழும்பும் எண்ணங்கள்.... சிறிது நேரம் கழித்து மறந்தும் விடுகின்றது... எனது மனமும் அறிவும் தொடர்ந்து யோசித்துக் கொண்டிருப்பதால், மறதி என்னை நண்பனாக்கிக் கொண்டது. முன்பெல்லாம் இதுப்போல கிடையாது. இப்பொழுது நண்பர்கள் ஏதாவது கூறினால் கூட... எனக்கு ஞாபகப்படுத்தச் சொல்கிறேன். இணையத்தில் அளவளாவிக் கொண்டிருந்தபோது.... ஞாபகம் வந்தால் எனக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்புங்கள் என்று, எனது மறதி பற்றி தோழி ஒருவர் கிண்டல் செய்தார். மன்னிக்கவும். விடுபட முயற்சிக்கிறேன்.

சில நாட்களாக என்று சொல்வதை விட... சில மாதங்களாகவே... ஏதோ ஒன்று என்னைப் பின்தொடர்கின்றது. கவலை என்ற சொல்லுக்கு அர்த்தம் புரியா சுற்றித் திரிந்த காலம் போய்... சமூகம், எம் மீது வைத்தப் பொறுப்புகளை சரிவரச்செய்ய... துரிதாகச் செயல் பட்டுக்கொண்டிருக்கும் காலம் இது. இது எமக்கு மட்டும் அல்ல... பிறந்த உடனே பெற்றோர்களையும் சேர்த்து, சமூகம் அந்த குழந்தையின் மேல், சில அல்ல... பல எதிர்ப்பார்ப்புகளை வைத்துவிடுகின்றது. எனவே அனைவரும் எதிர்ப்பார்ப்புகளை பூர்த்திச் செய்ய... ஒன்றோடு ஒன்று முந்திக் கொண்டு போட்டி இட வேண்டிய நிலைமைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளோம். சுமார் நானூறு மில்லியன் விந்துகளோடு போட்டியிட்டு ஏதோ ஒரு விந்து மட்டுமே... நாம் உருவாக காரணமாக இருக்கிறது. ஆக, நாம் கருத்தரிக்கும் போதே போட்டி தொடங்கிவிடுகின்றது என்று சுகி சிவம் ஒருமுறை சொல்லியிருக்கக் கேட்டிருக்கின்றேன்.

நமக்காக வகுக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த போட்டியில், தோற்றவர்கள் பலர்..... வெற்றிக் கண்டவர்கள் சிலர். வெற்றி அடையாது தோல்வியையும் தழுவாது இருப்பவர்களுக்கு தனியொரு பெயர்ச்சொல் தேடுகிறேன்... உண்மையில் பார்க்கப்போனால் வெற்றிக்கு சரியான வழிக்காட்டுதல் இருந்தால் அதை எளிதாக வசம் கொள்ளலாம். அப்படிச் செய்ய வழிக்காட்டுதல் இங்கே பல இருந்தாலும்..... அதை அணுக நாம் தோல்வி காண்கின்றோம்.

கடந்த சில மாதங்களாக.... என் அருகில் இருக்கும் மனிதர்களை கவனிக்கின்றேன். அரைமணி நேரத்திற்கு முன்பு சிரித்தவர்.... ஏதோ ஒரு சிறிய பிரச்சனையால் அன்று முழுவதும் துவண்டு போய்விடுவார். பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்ள, ஒன்று மனவலிமை அவசியம், மற்றொன்று அறிவு. இவை இரண்டும் இருந்தால்... உலகம் நம் கையில். அனைவரிடமும் இந்த இரண்டும் இருக்கிறது. ஒரு பிரச்சனையை சமாளித்த நாம்... இரண்டாவது பிரச்சனையை கடினமாக சமாளிக்கிறோம். மூன்றாவது பிரச்சனைக்கு, துவண்டு தோல்வியை ஒப்புகொள்கிறோம். நமது அறிவு மற்றும் உடம்பு தொடர்ந்து வேலை செய்துகொண்டிருப்பதால், இந்த வலிமைகள் இரண்டும் நமக்கு நிரந்தரமாக இருப்பது இல்லை. அடுத்து, நல்ல சிந்தனைகளோடு இருப்பவர்களிடம், திட்டமான அல்லது உறுதியான அதிர்வுகள் (positive vibration) இருக்கும். மற்றவர்கள் இழிவுச்செய்தாலும்... நல்ல சிந்தனைகளோடு இருப்பவர்களை தாக்குவது கடினம் என்று விஞ்ஞானம் கூறுகிறது. நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் பல சம்பவங்கள்... நாம் என்றுமே நல்ல சிந்தனைகளோடு இருக்கவும் முட்டுக்கட்டையாகி விடுகின்றது. இவை எழுதியப் பிறகே, வாழ்க்கையை எதிர்க்கொள்ள இத்தனை பிரச்சனைகளா என்ற வியப்போடு நானும் உங்களுடன் சேர்ந்துகொள்கிறேன். நான் குறிப்பிட்ட அனைத்தும் அனைவருக்கும் பொருந்தும் என்று நம்புகிறேன். அப்படி தவறு என்றால்....... அவர் ஞானி அல்லது துறவி.

கடந்த சில வாரங்களுக்கு முன்பு .. சில தோழிகள், பிரச்சனைகளை எதிர்நோக்கியுள்ளதாக என்னிடம் கூறினார்கள். ஆண்களுக்கு மனவலிமை அதிகம் என்பதால் என்னவோ, தோழர்கள் என்னிடம் அவர்களது பிரச்சனைகளை பகிர்ந்துகொள்ளவில்லை. facebook-கில் இருக்கும் எனது நண்பர்களில் பலர்.... சோகம், பிரச்சனை, இவை மையமாக வைத்தே அவர்களின் நிலையை பதிவேற்றம் செய்தார்கள். அந்த சமயத்தில்தான் இலங்கை வாசியான நண்பர் கஜன், அவரது facebook-கில் ஒரு கட்டுரையை பதிவேற்றம் செய்திருந்தார்.

உங்களுக்காக ....

வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சி தேவை என்றால் முதலில் நடக்கும் அனைத்து நிகழ்வுகளையும் உங்கள் கட்டுக்குள் வைத்திருக்க வேண்டுமென எண்ணுவதை நிறுத்துங்கள். நீங்கள் வருந்துவதாலோ, அதையே நினைத்துக் கொண்டு இருப்பதாலோ எதுவும் மாறப் போவதில்லை.

வாழ்வை அதன் போக்கில் விட்டு, உங்கள் முயற்சியைத் தொடருங்கள். நடப்பவை அனைத்தும் நன்மைக்கே என எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். எரிமலை சாம்பலில் அதிக சத்துக்கள் இருப்பதைப் போல் எந்த ஒரு துன்பத்திலும் நிச்சயம் ஒரு நன்மை இருக்கும். அன்னப்பறவை போல் துன்பத்தை விலக்கி நன்மையை மட்டும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். எல்லா வெற்றிகளுக்கும் பின்னால் நிச்சயம் ஒரு வலி மிகுந்த கடினப் பாதை இருக்கும்.

மற்றவர்களிடம் குறை காணுவதை விட்டு உங்களுக்குள் என்ன நடக்கிறது என கவனியுங்கள். உங்கள் ஆழ்மனதின் விருப்பங்கள், நம்பிக்கைகளை அறிந்து, அதன் சின்னச் சின்ன ஆசைகளை நிறைவேற்றி, உங்களின் லட்சியத்திற்குத் தயார் படுத்துங்கள். அனைத்து வசதிகளும் இருந்தால்தான் சாதிக்க முடியும் என்பது தவறு. வசதி இருப்பின், வரும் வாய்ப்புகளை மட்டுமே பயன்படுத்த முயலுவோம். இல்லாவிட்டால், இனி என்ன செய்யலாம் என யோசித்தே மற்றவருக்கும் வாய்ப்புகளை வழங்குவோம்.

எப்போதும் ஏதோ ஒன்றை நினைத்து வருந்திக் கொண்டு நிம்மதியின்றி இருப்பவன் பைத்தியமென ஹெரொடொடுச் என்ற அறிஞர் கூறுகிறார். மற்றவர்களுடன் உங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதை விட்டுவிட்டு, கடவுள் ஒரு வழியை மூடினால் ஒரு வழியைக் காட்டுவார் என எண்ணுங்கள். அதில் உங்களால் எவ்வளவு தூரம் சாதிக்க முடியும் எனப் பாருங்கள். ஒரு நிகழ்வு நிகழ்வில்லையெனில் அதில் உங்கள் குணத்திற்கு ஒவ்வாத ஏதோ ஒன்று உள்ளது என அர்த்தம். இன்று முதல் ஆனந்தம் என வீட்டில் உங்களுக்கு பிடித்த இடத்திலிருந்து உங்களுக்கு பிடித்த செயலைச் செய்யுங்கள்.

வீட்டில் எந்த இடமும் பிடிக்கா விட்டால் வெளியே வாருங்கள். இயற்கை மலர்கள், மனிதர்கள், மரங்கள், மலைகள், நதிகள் எனப் பரந்து விரிந்திருக்கிறது. அதில் உங்களுக்குப் பிடித்த தனிமை நிச்சயம் கிடைக்கும். அந்தத் தனிமையில் உங்களைத் தேடி எதிர்மறை எண்ணங்களை விலக்குங்கள்.

மனதில் எதிர்மறை எண்ணங்களை விலக்கினால் அந்தக் காலி இடம் நேர்மறை எண்ணங்களால் நிறையும். இயற்கையை நம்பி வாழ்வின் ஒவ்வொரு வினாடியையும் ரசித்து உங்கள் லட்சியத்திற்குத் தேவையான உங்களிடம் இல்லாத திறமையைக் கற்றுக் கொண்டு, கடுமையான உழைப்புடன் நல்ல எண்ணங்களால் நல்முயற்சி செய்தால் வாழ்க்கையில் வெற்றி உங்களுக்கே!

-- நன்றி கஜன்.

இலங்கை தமிழரான இவருக்கு இல்லாத பிரச்சனையா? தினமும் உண்ண உணவின்றி இருக்கும் எத்தனையோ பேருக்கு இல்லாத பிரச்சனையா நமக்கு? நாடு விட்டு நாடு வந்து... கூலிகளாக வேலை செய்பவர்களுக்கு இல்லாத பிரச்சனையா? இவர்களை எண்ணிப்பார்க்கும் போது, நாம் கடந்து செல்வது எல்லாம் ஒரு பிரச்சனையா என்று கூடத் தோன்றுகின்றது.

facebook-கில் நான் பதிவேற்றம் செய்திருந்திருந்த பாரதியின் கவிதையை பார்த்து, நண்பன் சுந்தரேஸ்வரன் தொலைப்பேசி மூலம் தொடர்புகொண்டு பேசினான். எங்களின் உரையாடல் முடிந்த பிறகு.... ஏதோ ஒரு புதிய புத்துணர்ச்சியில் நான் மீண்டும் எழும்பினேன்.

துவண்டு நாம் கீழே விழும் போது, நம்மை எழும்பச் செய்ய.... ஊக்கமூட்டும் சில வார்த்தைகள் அவசியம் என்று கருதுகிறேன். இம்மாதிரியான ஊக்கமூட்டும் வார்த்தைகளை, உள்வாங்கிக் கொள்ளவும் நாம் நம்மை தயார் படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். சிலர் என்ன கூறினாலும்.... மீண்டும் அதே நிலையில்தான் இருப்பார்கள். இப்படிப்பட்டவர்களையும் நான் சந்தித்து இருக்கின்றேன். பிறர் நமக்காக செலவிடும் நேரத்திற்காவது மதிப்பளித்து, அவர்களின் ஊக்கமூட்டும் வார்த்தைகளை புரிந்துக்கொண்டோமானால் புத்துணர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும் என்று நம்புகிறேன். அன்போடு கூறப்படும் உற்சாக வார்த்தைகள்.... நிச்சயமாகக் கவலை பிடியில் இருந்து நம்மை விடுப்படச்செய்யும். நம்மை சுற்றி உள்ளவர்களை மகிழ்ச்சிப்படுத்த அல்லது அவர்களை பற்றி நல்லதை பேச ஒன்றுக் கூடவா இல்லை ?

ஒரு சிறிய செயலின் மூலம் ஒரு எளிய மனதை மகிழ்ச்சிப்படுத்துவது ஆயிரம் பேர் கூடும் ஒரு பிரார்த்தனையிலும் விட மேலானது. - ஸாடி

** யாருக்கும் தெரியாததை நான் எழுதிவிடவில்லை.... சுற்றி நடக்கும் பல விஷயங்களால் நாம் மறந்து விடுகின்றோம். அவ்வளவுதான். எழுதியது அனைத்தும் அறிவுரை கிடையாது. அதற்கான தகுதியும் என்னிடம் இல்லை.

வரம்...

2009-08-01T23:40:00.003+08:00

ஜூலை 4-ஆம் தேதி. பின்னிரவு மணி 1. எனது நண்பன், உடன் பிறவா தம்பி, ஜெயபரதனின் அப்பா தவறிவிட்டார். அதாவது இனி அவர் இந்த பூமியில் இல்லை, பரதனுடன் பேசப் போவதும் இல்லை..நான் அவருடன் பேசியது கிடையாது..ஆக எனக்கும் அந்த வாய்ப்பு இனி கிட்டப் போவதும் இல்லை. கடந்த ஜுன் 30-ஆம் தேதி செவ்வாய்க்கிழமை, பரதனின் அப்பாவுக்கு இருதய அறுவை சிகிச்சை மேற்கொள்ளப்பட்டது. இதற்கு முன்பதாகவே, அவர் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு, சிகிச்சை பெற்று வந்தார். முழுமையாக குணம் அடைய, அறுவை சிகிச்சை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்ற மருத்துவரின் ஆலோசனைக்கு ஏற்ப, பரதனின் அப்பாவுக்கு அறுவை சிகிச்சை மேற்கொள்ளப்பட்டது. அவருக்கு அறுவை சிகிச்சை மேற்கொள்ளப்படும் என்பதனை தனது facebook-ல் அறிவித்திருந்தார். தனது தந்தை நலமுடன் குணமடைய இறைவனை பிரார்த்திக்கும் படியும் சக நண்பர்களை கேட்டுக்கொண்டார். அனைவரும் ஆறுதல் கூறினர். 'இறைவன் துணை இருப்பார்....ஏதும் நடக்காது' என்று. அறுவை சிகிச்சை மேற்கொண்ட பின்னர், அவருடன் தொலைப்பேசி மூலம் பேசினேன். 'அப்பா எப்படி உள்ளார்? அம்மா?' இப்படி சில கேள்விகள். 48 மணி நேரத்திற்கு, ஒன்றும் சொல்ல இயலாது என்று மருத்துவர்கள் கூறியுள்ளதாக பரதன் கூறினார். 'சரி பார்த்துக்குங்க...அம்மா பக்கத்துல்ல இருங்க' என்று கூறினேன். உதடுகளை மூடியபடி 'ம்ம்ம்ம்' என்ற பதிலையும்....சரி அண்ணே என்றும் சொல்லி முடித்தார். இரண்டு நாட்கள் கழித்து, பரதனிடம் கேட்ட போது, அப்பா அப்படியே தான் உள்ளார் என்றும், மருத்துவர்கள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை என்றும் கூறினார். 'அப்பா நினைவற்று கிடக்கிறார்...பிராத்தனை செய்யுங்கள்' என்று மீண்டும் facebook-ல் அறிவிப்பு. அப்பா குணம் அடைந்துவிடுவார் என்று அனைவரும் ஆறுதல் கூறினர். என்னையும் உட்பட. தமது அப்பா மருத்துவமனையில் நினைவற்று கிடக்கும் காட்சியைப் படம் பிடித்து, facebook-ல் பதிவேற்றம் செய்திருந்தார். நான் அந்தப் படங்களைப் பார்க்க வில்லை. அதற்கு என் மனம் சம்மதிக்கவில்லை. மறுநாள் மீண்டும் தனது அப்பா அதே நிலையில் இருப்பதாகக் கூறினார். சீக்கிரம் குணமடைவார் என்றும் ' I love u appa' என்றும் எழுதியிருந்தார். நேற்று முந்தினம், அப்பாவின் உடல் நிலை அப்படியே இருப்பதாகவும், மருத்துவ நிபுணர்களை சந்தித்தப் பிறகே, மேல் விவரங்கள் தெரியும் என்றும் facebook-ல் சொல்லியிருந்தார். கண்விழித்துத் தம்மை பார்த்ததாகவும், தனது கைகளை தழுவி புன்னகை செய்ததாகவும் கூறியிருந்தார். இதனை படிக்கும் போதுதான், என் விழிகள் ஈரமாகின. இன்று என்னுடன் பணி புரியும், வனிதா அக்காவிடம் மட்டும் சொல்லியிருந்தேன். 'இப்படி எழுதியிருந்தான் அக்கா...கண் கலங்கிருச்சி... ' என்று. 'ARTERI KORONARI' எனும் இருதய நோய் பற்றிய ஒரு கட்டுரை தொகுப்பும், அவரது facebook-ல் இடம் பெற்றிருந்தது...நேற்று (பரதன் அப்பா மரணம் அடைந்த நாள்), இணையம் வாயிலாக நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். வேலை முடிந்து வீடு திரும்பிய பிறகு, தம்பி லிங்கேஸ் கேட்டார். 'பரதனுக்கு call பண்ணிங்கலா?' . இல்லை என்றேன். அழைத்துப் பேசலாம் என்றுதான் எண்ணியிருந்தேன். திடீர் என்று...தமது அப்பா ஆபத்தான நிலையில் உள்ளார் என்றும், பினாங்கு அரசாங்க மருத்துவமனைக்குத் தற்போது சென்று கொண்டிருப்பதாகவும் facebook-ல் அறிவித்தார். பிரார்த்தனை செய்யுங்கள் என்று கேட்டுக் கொண்டார். உடனே லிங்கேசை அழைத்து, இதனைக் காட்டினேன். 'call பண்ணவா?' என்று லிங்கேஸ் கேட்டார். வேண்டாம் விடுங்கள்..தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டேன். லிங்கேஸ் கல்லூரி பணி காரணமாக வெளியே சென்றுவிட்டார். அரைமணி நேரம் கழித்து, 'appa past away...pls send to others' என்று குறுந்தகவல் அனுப்பினார். படித்தேன்....நீண்ட மௌனம். லிங்கேசுக்கு நடந்த விஷயத்தைச் சொன்னேன். அவரும் வீடு வந்து சேர்ந்தார். அதிகாலை மணி 3.25.....கூலிம் பட்டணத்திற்குப் புறப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றேன்.....
ஏறக்குறைய காலை மணி 8. காலை நேரம் ...அமைதி.....காரை விட்டு இறங்கியதுமே, பரதனைக் கண்டேன். அவரின் கண்களைப் பார்க்கத் தவிர்த்தேன். பரதன் இயல்பாக இருந்தார். பரதனை நோக்கி நடந்தேன். என்னை அவரின் வீட்டிற்கு உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். அவரின் அப்பாவை, சவப் பெட்டியில் கிடத்தி வைத்திருந்தார்கள். என்னைப் பார்த்ததும், பரதனின் தாயார் வந்து என் தோழில் சாய்ந்து அழுதார். பரதன் அப்பாவின் காலைத் தொட்டு வணங்கினேன். சிறிது நேரம் மௌனம்....பொதுவாக இறந்தவர்களின் முகத்தைப் பார்க்க நான் மறுப்பேன். வெளியே வந்தேன். பரதனுடன் படிக்கும் நண்பர் ஒருவர் பரதனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். எனக்கு என்ன பேசுவது என்று தெரியவில்லை. மீண்டும் மௌனம். பிறகு பரதன் என் அருகில் வந்தார். என் தலை முடியைப் பார்த்து, 'முடி எல்லாம் கலரா இருக்கு'...என்றார். விவரிக்க இயலாத முக பாவத்தைக் காட்டினேன். என்னுடன் வந்த நண்பர் சீக்கிரம் புறப்பட வேண்டும் என்பதால், இறுதிச் சடங்கில் கலந்து கொள்ள முடியாமல் போனது. சென்று வருகிறேன் என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டோம்...'மன்னித்து விடுங்கள்' என்ற குறுந்தகவல் அனுப்பினேன். அப்பாவின் மரணத்தை எதிர்கொள்ளும் சக்தியை அவர் பெற்றிருந்தார் என்றே நம்புகிறேன். எனது நண்பன் சுந்தரேஸ்வரனின் அப்பா மரணத்தின் போது, சுந்தரேஸ்வரனை நான் எப்படி பார்த்தேனோ, இன்று பரதனை நான் பார்த்தேன்...ஏதோ ஒரு அமைதி....சக்தி அவரிடம் காணப்பட்டது. அன்று இரவு 10 மணிப் போல், facebook-ல் தனது தந்தை இறந்து விட்டார் என்று தெரிவித்திருந்தார். அப்பாவின் மறைவை இன்னும் அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்று கூறியிருந்தார்.

மரணம்....உலகில் பிறந்த அனைத்து ஜீவராசிகளும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய ஒன்று. தப்பிக்க இயலாது..சிலருக்குத் தாமதமாக இந்த வரம் கிடைக்கிறது..சிலருக்குச் சீக்கிரமாகவே கிடைத்து விடுகிறது. மரணத்தின் வலியை நான் இரண்டு முறை அனுபவித்துள்ளேன். முதல் முறை, என் பாட்டியின் மரணம். என்னுள் பல..பல மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தது. என் பாட்டி மரணப் படுக்கையில் சுமார் ஒரு மாதத்திற்கு மேல் இருந்தார். நினைவற்று கிடந்தார். அவரைப் பார்க்க நான் மறுத்தேன். தெரிந்தவர்கள் அனைவரும் வந்து என் பாட்டியைப் பார்த்துச் சென்றனர். ஒரு நாள்...என் பாட்டி பக்கம் அமர்ந்தேன். அவரின் இரு கைகளையும் பற்றிக் கொண்டு..அவரின் கண்களைப் பார்த்தேன்.....அவரும் என் கண்களை மட்டும் பார்த்தார். நினைவு தெரிந்து, எதற்காக அழுகிறேன் என்ற உணர்வுடன், அன்று அழுதேன்......................................................என் பாட்டி கண்களிலும் கண்ணீர். 'அழாதே' என்று பாட்டியின் கண்கள் எனக்கு கூறிக் கொண்டிருந்தன. என் பாட்டி திடமாக, ஆரோக்கியமாக இருந்த போது, அவருடன் பல முறை சண்டை.....முறையாக நடந்து கொள்ளவில்லை. ஆனால், என் மேல் அதிக பாசமாக, அன்பாக இருந்தார். அப்போது எனக்கு சுய புத்தியும் இல்லை...சொல் புத்தியும் இல்லை...அவரின் மறைவே என் வாழ்வில் பெரிய திருப்புமுனையாக இருந்தது. இந்த வினாடியும் ஏங்குகிறேன்...இதோ கண் கலங்குகிறேன்....நான் சாகும் வரை, என் மனதில் நீங்கா இடம் பிடித்தார், என் பாட்டி........

இரண்டாவது மரணம்...எனது நண்பன் சுந்தரேஸ்வரனின் அப்பா காலமானார். கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த காலம் அது. அவனும் தான். திடீரென்று அவனது, தங்கை தொலைப்பேசி மூலம் என்னை அழைத்தார். 'அப்பாவுக்கு நெஞ்சு வலி..மயங்கி விழுந்துட்டாரு...ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிட்டு போயிட்டிருக்கொம்...அண்ண வந்தா சொல்லிருங்க..."என்று சொல்லி முடித்த மறுகணமே, அவளது அண்ணன் என் வீட்டின் முன்புறம் நின்றான்...உடனே அவனை அழைத்துக் கொண்டு, மருத்துவமனைக்கு விரைந்தேன். சென்றவுடன், மருத்துவர் கூப்பிடுகிறார் என்று தாதியர் ஒருவர் சொல்ல, நாங்கள் இருவரும் உள்ளே நுழைந்தோம். சுந்தரேஸ்வரனின் அப்பா....சற்று திறந்த வாயுடன்...........அவரைப் பார்த்த படியே, இருவரும் மருத்துவர் அறையின் உள்ளே நுழைந்தோம். 'kita dah buat semua....tapi tak ada hasil...ayah kau tidak bernafas...so...dia dah meninggal'...ஏறக்குறைய இப்படித்தான் சொன்னார் அந்த மருத்துவச்சி...என் கை, அவனின் தோல் பட்டையில்...இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக் கொண்டோம். அப்போது அவனுக்கு வயது 24...எனக்கு 23... அந்த வயதில் மரணச் செய்தியை இருவரும் உள்வாங்கி.............'வார்த்தை இல்லை'. நானும் அவரை அப்பா என்றே கூப்பிடுவேன். மனதில் எதையும் வைத்துக் கொள்ள மாட்டார். கல்லம் கபடு இல்லாத மனிதர். எந்த நேரத்தில் சென்றாலும், 'சாப்பிட்டியா...சாப்பிடுரியா?'..இதுதான் அவரின் முதல் கேள்விகளாக இருக்கும். அவரின் சிரிப்பு இன்னும் என் கண்ணில்....பிரேதமாக இருந்த அவரை, குளிப்பாட்டினதும் நானே....எங்கள் இருவரின் வளர்ச்சியைக் கண்டு ரசிக்காமலேயே...எங்களை விட்டுப் பிரிந்தார். அவர் ஆலய அர்ச்சகராக பணிபுரிந்தவர்...அப்படிப் பணிபுரிந்தக் காலத்தில், லிங்கம் கொண்ட பதக்கத்தை அவர் அணிந்துதிருந்தார். இன்று, அந்த லிங்கத்தை சுந்தரேஸ்வரனிடம் கண்டேன். இது அன்பின் சின்னம் என்று சொன்னான். ஆம்.....உண்மையிலேயே..அவர் உயிருடன் இருந்த போது, எங்கள் மீது அவர் வைத்திருந்த அன்பிற்கு அளவு இல்லை......இவரின் மரணமும் என்னை ஏங்க வைத்தது.....எங்களின் இந்தச் சிறிய வளர்ச்சியை..சிறிது காலம் கண்டு ரசித்தப் பிறகு, இறந்திருக்கக் கூடாது என்று......

இப்பொழுது, பரதன் அப்பாவின் மரணம். மரணம்.....யாருக்கும், எப்பொழுதும், எந்த நேரத்திலும் ஏற்படலாம். அனைவரின் பிரார்த்தனை இருந்தும், பரதன் அப்பா, மரணம் எய்துவதற்குக் காரணம் என்ன? மரணத்திற்கும் இறைவனுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? சில சமயத்தில் ரிஷி மூலம் பார்க்க இயலாது...பார்த்தாலும் நமது அறிவுக்கு அது எட்டாது......மரணத்தை எதிர்கொள்ள, நாம் தயாராக இருக்கிறோமா என்ற கேள்வியே இங்கு முக்கியம்.....கல்லூரியில் படித்த காலத்தில், ஓஷோ-வைப் பற்றிய புத்தகம் ஒன்றை படிக்க நேரிட்டது. வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு வினாடியையும் ( மகிழ்ச்சியோ / துக்கமோ) , ஒரு மனிதன் ரசிக்கவும் அனுபவிக்கவும் கற்றுக் கொண்டால், ரசித்து அனுபவித்து வாழ்ந்தால், அவன் மரணத்தையும் மகிழ்ச்சியாக ஏற்றுக் கொள்வான் என்று ஓஷோ கூறியிருந்தார். முற்றிலும் உண்மை என்றே கருதுகிறேன். அனுபவித்து, ரசித்து வாழும் வாழ்க்கை என்றுமே முழுமை பெறுகிறது. ஆனால் இந்த காலகட்டத்தில் இது, அவ்வளவு எளிதான காரியம் அல்ல...நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் சூழல் அப்படிப் பட்டது. அனுதினமும் சவால்கள் நமக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. அதையும் அனுபவித்து கடந்து செல்வோம். அப்படி முழுமை பெறுகின்ற வாழ்க்கையில் இருந்து விடுபட மரணம் ஒரு வழி என்றால், அதையும் இன்பமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒருவனைத்தான் ஓஷோ ஞானி என்கிறார். இது மரணத்தை எதிர் நோக்குபவனுக்கு...

மரணச் செய்தியை கேட்பவனுக்கு? மரணம் அடைந்திருப்போரிடம் அன்பாக பழகி உள்ளோமா, அன்பை பகிர்ந்து கொண்டோமா என்ற கேள்வி இங்கே மிக மிக முக்கியம். ஒருவர் உயிருடன் வாழும் போது மட்டுமே, நாம் அவருடன் உறவாட முடியும்...இறந்தப் பிறகு ஒரு 'மண்ணும்' இல்லை என்பதை நான் கூறியிருந்த இரண்டு சம்பங்கள் நன்றாக எனக்கு உணர்த்தியது. உயிருடன் வாழும் போது, ஒருவருக்கொருவர் அன்புடன் பழகியிருந்தால், அவர் மரணம் அடையும் போது, அவரின் மரணச் செய்தி நம்மை அவ்வளவாக பாதிக்காது. அவரின் இறுதி மூச்சு வரை, நமது அன்பு அவருடனே இருக்கும். பூமியில் இருந்த வரைக்கும், அவருடன் அன்பாக பழகியுள்ளோம் என்ற மனநிம்மதியும் நமக்கு கிட்டும். இருப்பினும் நெருங்கிய உறவுகள் சம்பந்தப்பட்ட இறப்பு, நமக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பது திண்ணம். சோகம், துக்கம் மிக இயல்பான விஷயம்..தப்பிக்க இயலாது. கடக்க முயற்சிப்போம். கல்லூரி காலத்தில் ஓஷோ அடிக்கடி வலியுறுத்தும் ஜென் (zen) கதைகளைப் படிக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. படிக்க உதவிய நண்பன் சுந்தரேஸ்வரனுக்கு நன்றி. அந்த ஜென் கதைகளைப் படித்த பிறகு, என் அறையில் தொங்கவிடப்ப்பட்டிருந்த, கீதாசாரத்தைத் தற்செயலாகப் பார்த்தேன். படித்தேன்.

நான் சுமார் இரண்டு நாட்களாக படித்த அந்த புத்தகத்தின் உள் அடக்கத்தை, கீதாசரத்தில் 15 வரிகளிலேயே சொல்லப்பட்டுவிட்டது. மரணம்....ஒன்றை மட்டும் எனக்குச் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறது. இங்கே எதுவும் நிரந்தரம் இல்லை...கண்ணில் தெரியும் வரை, நாம் அதனை உணரும் வரை, 'அது' உயிரோட்டம் கொள்கிறது. ஆனால், மறுகணமே 'அது' மறைந்தும் விடுகிறது. இருக்கும் வரை 'அதனை' ரசித்து, ருசித்து, அனுபவித்து, எதிர்கொண்டால், 'அது' இல்லாத போது....நாம் கவலை கொள்ள மாட்டோம் என்றே நான் கருதுகிறேன். வாழும் ஒவ்வொரு வினாடியிலும், நம் கண் எதிரில் இறைவன் இருக்கின்றான். அந்த இறைமையை உணர முயற்சிப்போம்.

எனது வலைப்பதிவில், 'ஏதாவது எழுதுங்க அண்ணே...எங்களுக்குப் பயன் தர மாதிரி எதையோ எழுதி தொலைங்க' என்று பரதன் எப்பொழுதும் என்னைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பார். நீண்ட நாட்கள் கழித்து.....மீண்டும் பேனாவைப் பிடித்துள்ளேன்.....பரதன்....மன்னிக்கவும்.

***** எழுதியது அனைத்தும் ....எனது மனதில் எழுதப்பட்டவை....இதுதான் உண்மை என்று கூறும் அதிகாரம் எனக்கு இல்லை...உங்களிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன்.......அவ்வளவு தான்.........

அப்பா .....

2009-06-21T21:01:00.000+08:00

உனது விந்தணு நான் ... எனது உயிரணு நீ ... அப்பா ... வாழ்த்துகள்..... happy father's day....

அம்மா

2009-05-10T00:08:00.001+08:00

நான், நானாகியதும் உன்னாலே!
'இறை'மையை உணர்ந்ததும் உன்னாலே!

என்னிடம் எதுவும் இல்லை...
கொடுத்தாலும் ஈடாக போவதும் இல்லை....
ஆனால், ஒன்றைத் தவிர.....
'அம்மா' என்று மட்டும் உன்னை அழைப்பதற்கு.....

அம்மா, வாழ்த்துகள்

! happy mother's day!

அன்பே சிவம்

2009-04-26T01:59:00.001+08:00

அன்பு சிவம் இரண்டு என்பர் அறிவிலார் அன்பே சிவமாவது ஆரும் அறிகிலார்
அன்பே சிவமாவது ஆரும் அறிந்தபின்
அன்பே சிவமாய் அமர்ந்திருந் தாரே -

எனக்கு பிடித்த திருமந்திரத்தில்
மிகவும் பிடித்த நான்கு வரிகள் ......

..............(No words)

2009-04-25T22:17:00.002+08:00

May white flowers bloom all over this world!
May the next dawn on the earth be a peaceful one!
May the infant wake up in mother’s warm lap!
May the world brighten by the infant’s toothless little smile!

புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள் !

2009-04-13T23:29:00.002+08:00

சர்வதாரி வருட‌ம் நிறைவடைந்து புதிய தமிழ்'?' வருடமான விரோதி வருடம் பிறக்கின்றது.

எனக்கு இன்னும் குழப்பம்தான் ? எது தமிழ் புத்தாண்டு என்று?

ஆரம்பம் முதல் கொண்டாடி வந்ததை மாற்றி, தைப் பொங்கலே தமிழர்களின் புத்தாண்டு என்று கூறியது ஒரு தரப்பு !

இதிலும் குழப்பம்தான் !

எது எப்படியாக இருப்பினும், இந்த நல்ல நேரம் , நல்ல மனம், அனைவருக்கும் எந்நேரத்திலும் இருக்க வேண்டும் !

அனைவருக்கும் , இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள் !

மனதில், ஏதோ ஒன்று ...

2009-04-03T00:48:00.003+08:00

நான் எளிதில் வருத்தம் அடைவது கிடையாது...
ஆகக் கடைசியாக வருந்தினேன் என்றால், என் பாட்டி இறந்த போது
பாட்டி என்னுடன் இருந்த பொழுது, எனக்கு கருத்து தெரியவில்லை
எனக்கு கருத்து தெரிந்த பிறகு, பாட்டி என்னுடன் இல்லை !
நான் இன்னும் ஏங்குகின்றேன் என்றால், அது என் பாட்டிக்காகத்தான் !
இன்றும் கண் கலங்குகின்றேன் !
ஆனால், இந்த இரு நாட்களில் மனதில் ஏதோ சிறு பாரம் ...
வருத்தம் இல்லை ....ஆனால் ஏதோ ஒன்று ...
தெரியவில்லை ......

வணக்கம்.

2009-03-31T22:41:00.002+08:00

வாழ்க்கையில் நாம் பலரை சந்திக்கின்றோம் .
பல விஷயத்தை எதிர்நோக்குகின்றோம் .
அப்படி நான் சந்தித்த, எதிர்நோக்கின மனிதர்கள் பற்றியும் மற்றும் பல சுவாரிஷயமான விஷயங்களையும் இங்கே பகிர்ந்து கொள்ள போகின்றேன் .

நிறைய இருக்கு பேச !